0-1
Spójrz na tę pustą łupinę krainy...

Zamieszkaną tylko przez burze, ruiny i obrzydliwości. Nie zawsze tak było.

Niegdyś przysługiwał mi tytuł Hrabiego dwóch żywych kwartałów i szacunek równych mi. Było i potomstwo!

W naczyniu z ciała to było moje miejsce: tu przysiadać i patrzeć na wschód słońca.

Sprawy cielesne wydają się teraz tak odległe. Większość zapomniała o tym miejscu, ale ja trwam.

Może wspominam, bo nie mogę odejść. Może nie mogę odejść, bo więzi mnie tu pamięć.