0-130
Jestem wdzięczna – ulga jest nie do opisania!

...

Zanim sformatowałam ten neuron, mogłam trochę odczytać w nim Pięciu Kamyków. Rozumiem, że chcesz<LINE>pomóc, ale proszę, nie pogarszaj jego sytuacji. Od bardzo dawna jest chory. Nie jestem<LINE>pewna, ile z niego jeszcze zostało. Zżerają go od środka jego własne eksperymenty.

Wcześniej czułam w nich gniew, ale teraz wydają się pełne strachu i smutku.

Wiesz, mieliśmy pomóc wszystkim. Wszystkiemu. To był nasz cel: wielki dar dla niższych<LINE>istot tego świata. W obliczu własnej niemocy każdy z nas zareagował inaczej. Wielu szaleństwem.

Niektórzy, gdzieś tam, może wciąż próbują. Łączność od dawna jest zła, a teraz<LINE>podejrzewam, że większość z nas jest odizolowana tak jak ja albo połączona tylko w małych grupach.

Ale nawet gdy wszyscy byliśmy mniej więcej połączeni, byli tacy, którzy reagowali na swoje zadanie gniewem.<LINE>Mogę sobie tylko wyobrazić, że teraz są jeszcze bardziej rozgniewani, sami w swoich puszkach, zostawieni z nienasyconym pędem, jak on.

Nie wiem, ilu z nas jeszcze żyje. Nie wyobrażam sobie, by wielu z nas tego pragnęło.