0-14
To stary tekst. Wersy są mi znajome, ale nie pamiętam, kto je napisał.<LINE>Język jest bardzo stary i zawiły.

Pierwsza zwrotka zaczyna się od porównania świata do splątanego dywanu.<LINE>Mówi, że świat to nieszczęsny bałagan. Jak w węźle, istota jego istnienia<LINE>polega na tym, że części blokują się nawzajem i żadna nie może się uwolnić.

Potem świat staje się chyba futrzaną skórą zwierzęcia... bo teraz my, żywe<LINE>istoty, jesteśmy jak owady pełzające w futrze. A potem to sieć rybacka, bo im bardziej<LINE>się szarpiemy i wijemy, tym bardziej się plączemy.

Mówi, że tylko wiotkiego ciała meduzy nie da się złapać w sieć.<LINE>Powinniśmy więc starać się być jak meduza, bo meduza się nie stara.

To był dla nich odwieczny dylemat – dźwigali brzemię wielkich ambicji,<LINE>a zarazem byli głęboko przekonani, że samo dążenie jest niewybaczalną wadą.<LINE>Bardzo usilnie starali się nie wkładać w nic wysiłku. Może tym właśnie dla nich byliśmy –<LINE>kimś, komu można przekazać ten nieokiełznany wysiłek.

Wiem, że bardzo się starałam.