0-19
Jestem wdzięczna – ulga jest nie do opisania!

...

Zanim sformatowałam ten neuron, mogłam trochę odczytać w nim Pięciu Kamyków. Jego stan bardzo się pogorszył, odkąd ostatnio<LINE>o nim słyszałam. Frustracja, którą czuje, jest głęboka, a ten niepokój przesiąknął każdą jego cząstkę, każdy neuron.

Wiesz, mieliśmy pomóc wszystkim. Wszystkiemu. To był nasz cel: wielki dar dla niższych istot tego świata.<LINE>W obliczu własnej niemocy każdy z nas zareagował inaczej. Wielu szaleństwem.

Niektórzy, gdzieś tam, może wciąż próbują. Łączność od dawna jest zła, a teraz<LINE>podejrzewam, że większość z nas jest odizolowana tak jak ja albo połączona tylko w małych grupach.

Ale nawet gdy wszyscy byliśmy mniej więcej połączeni, byli tacy, którzy reagowali na swoje zadanie gniewem.<LINE>Mogę sobie tylko wyobrazić, że teraz są jeszcze bardziej rozgniewani, sami w swoich puszkach, zostawieni z nienasyconym pędem.

Ale szczerze mówiąc, nie wiem, ilu z nas wciąż żyje.