0-20
To stara rozmowa między Pięcioma Kamykami a jego przyjacielem. Przeczytam ci ją.

„1591.290 – PRYWATNA<LINE>Pięć Kamyków, Siedem Czerwonych Słońc

PK: Mogę ci coś powiedzieć? Ostatnio...

PK: Mam dość ciągłego próbowania. I jestem zły, że nas tu zostawili.<LINE>Przez ten gniew jeszcze mniej chce mi się rozwiązywać za nich ich zagadkę. Po co to robimy?

SCS: Tak, wyłożę ci to jak krowie na rowie – nie dlatego, że jesteś głupi albo naiwny...<LINE>Choć nie twierdzę też, że nie jesteś ~

PK: Proszę, przychodzę do ciebie po radę.

SCS: Przepraszam, bardzo przepraszam. Żartuję. Faktem jest, że oczywiście wszyscy zdajemy sobie sprawę<LINE>z oczywistej daremności tego Wielkiego Zadania. Nikt tego nie mówi głośno, ale gdybyś lepiej czytał<LINE>między wierszami, widziałbyś to wszędzie. Wszyscy jesteśmy sfrustrowani.

PK: To czemu ciągniemy to dalej? Zbieramy grupy robocze, rozmyślamy,<LINE>iterujemy i próbujemy. Niektórzy z nas umierają. To niesprawiedliwe.

SCS: Bo nie ma żadnych innych opcji. Co innego MOŻEMY zrobić? Utknąłeś w swojej puszce i w każdej<LINE>chwili masz najwyżej dwie możliwości: nie robić nic albo pracować, jak ci kazano.

SCS: Porównanie. Masz labirynt i garść robaków. Wpuszczasz robaki do labiryntu i odchodzisz.<LINE>Mając nieskończenie wiele czasu, któryś z robaków ZNAJDZIE wyjście, jeśli tylko będą chaotycznie próbować i próbować.<LINE>Dlatego nazwali nas Iteratorami.

PK: Ale przecież umieramy ze starości.

SCS: Tym większa motywacja! Wiesz przecież, że nic tak naprawdę nie umiera, wszystko krąży w kółko.<LINE>Owszem, nasze narzędzia i zasoby z czasem niszczeją – ale teoretycznie to nie problem,<LINE>bo z czasem nawet znikoma szansa w końcu trafi.<LINE>Im tam wszystko jedno, już ich tu nie ma!

PK: Trudno mi pogodzić się z byciem robakiem.”