0-209
Och. Och och.

To miejsce. Ten pokój.

Wieczność zmarszczek i nici, a wciąż czuję, jak przygniata mnie ten ciężar.

Gdybym miał oczy, mógłbym je zamknąć i wciąż odtworzyć każdy zakątek i półkę ze zwojami.

Piłka. Zabawka. Bąk, który się kręci.

Och, czego bym nie dał, żeby znów tu być, bezpieczny i w cieple.

Dziękuję, że przyszedłeś. Sam bym sobie nie poradził.

Ale boję się tego, co będzie dalej.