0-210
Och.

Oto znów tu jestem.

Kąpiel. Rury. Żwir.

Żałobna geometria.

Ta śluza, przez którą płynie esencja zmarłego,

tak bez godności.

Zupa z białek i kwasów.

Czy musimy tym być?

0 : 30 : ...

Przeszedłem przez tę cienką kratę, a jednak zostałem.

Wszystkie moje matki i ojcowie, i koledzy ze żłobka, którzy poszli dalej beze mnie...

Czy zauważają moją nieobecność?

Podróżowałem od najdalszej przyszłości do samego ziarna naszej przeszłości i nie widzę na to dowodów.

Tylko echa i zabłąkane dusze.

Zdystansowane. Samotne.

Przestraszone.

0 : 30 : ...

Cóż, już nie.

Porzucę tę wieczną poczekalnię.

Przejdę przez białe drzwi.

Przyjmę to, co nastąpi.

0 : 160 : ...

OAOAOA!

Dziękuję.