0-4
Nie masz imienia.

Mnie kiedyś nadano imię! Balsamowano mnie, strojono, szykowano do podróży.

Tyle dumy. Było świętowanie! Moje imię śpiewano, głośno i wyraźnie.

Czy wiedzieli? Że nie udało mi się do końca odejść ani do końca zostać?

Czy to powód do wstydu? Że trwam tutaj, gdzie przechowuje się moje wspomnienia?

Czy to powód do wstydu, że teraz zazdroszczę ci twojego więzienia z ciała?