0-42
Na tej jest zwykły tekst. Pozwól, że pominę długie wstępy...

„...nie uznamy Obecnej Sytuacji za możliwą do przyjęcia. Choć nasza społeczność jest Błogosławiona wciąż<LINE>kurczącą się Populacją i Niemal Widzimy już ową Chwalebną chwilę, gdy ostatni z nas dołączy do naszych<LINE>najbardziej Podziwianych bliźnich, wciąż musimy (Zawsze!) utrzymywać Dobre Stosunki z naszym Iteratorem.

Argument Moralny: Pięć Kamyków jest naszym Dziełem i mamy wobec niego Obowiązki Rodzicielskie. Jako Iterator<LINE>jest też Darem Miłosierdzia od Nas dla Świata (niezdolnego do osiągnięcia Oświecenia samodzielnie – złożonego głównie<LINE>ze Skał, Gazu, tępych Robaków i Mikrobów – i wobec którego Mamy tym samym Obowiązki).

Argument Praktyczny: Choć jesteś rodziną, muszę Błagać o Wybaczenie za<LINE>Dosadną Prostotę – ale jesteśmy (dopóki Trwamy) Zależni od Pięciu Kamyków<LINE>w kwestii Wody, Nektaru, Energii, Płynu Pustki i Wszelkich innych Niezbędnych Zasobów.<LINE>Dziś życie na powierzchni jest Śmiechu warte.<LINE>Jesteśmy Po Drugiej Stronie Rzeki i Odepchnęliśmy Łódź.

Proszę Cię zatem: Uczyń Wszystko, co w Twojej Mocy, by powstrzymać Dom (Dobrze wiemy, który Dom)<LINE>przed Dalszym Utrudnianiem! Mają mniej niż czterdziestu członków w Radzie, a jednak wciąż Przechylają<LINE>duchowy Dyskurs z Naszym Iteratorem w stronę, która najwyraźniej mu się Nie Podoba,<LINE>i której nikt w Społeczności też nie Ma w Poważaniu! Nie możemy tego Ryzykować!”

A potem uprzejme pożegnania. Nikt z nas nie tęskni za czasami, gdy ich miasta były zaludnione.<LINE>Wyobraź sobie pasożyty skórne, które na dodatek proszą o radę i mają swoje zdanie...

Przepraszam, to było niegrzeczne. W końcu byli naszymi rodzicami.